Tijdens de eerste periode na het ongeluk was het voor Jason en zijn familie letterlijk overleven. 24 Uur per dag is één van de ouders bij Jason aanwezig. Hoewel het zorgpersoneel alles doen wat ze kunnen voor Jason is hij bang en kan niet goed begrijpen wat hem is overkomen. Vreemde gezichten, witte jassen en veel kennis kunnen hier niet helpen. Mama, papa en zijn zusjes Rachel en Naomi zijn de enigen die belangrijk voor hem zijn. De basis van een gezin is liefde en aandacht in een vertrouwde huiselijke omgeving… Deze omgeving die Jason nu zo mist, zal zijn proces van herstel veraangenamen en bespoedigen.

Dan wordt heel duidelijk hoe de (basis) zorg in Nederland is geregeld. Alle noodzakelijke zorg om in leven te blijven wordt vergoed, maar hoe zit het met een menswaardig leven? Jason werkt heel hard om zelfstandig te kunnen ademen want hij wil naar huis, naar zijn familie! Maar om naar huis te kunnen zijn veel aanpassingen nodig in en aan het huis. Er is ook extra specifieke zorg nodig! Wie gaat dit betalen? Omdat het revalidatieproces nog maar net is gestart zal Jason nog vaak voor onderzoek naar een ziekenhuis moeten, naar een revalidatiecentrum en nog veel meer. Hoe vervoer je een jongen die niet kan staan, zitten en lopen?

 

Maar er zijn ook veel vragen over Jason zelf. Hij heeft een hoge dwarslaesie maar er zijn ook nog enkele functies intact hetgeen een vraagteken is voor zijn medisch team. Wat betekent dit? Kan er toch nog meer herstellen? Hoe kunnen voorzieningen hierop worden aangepast waardoor het leven van Jason meer zin krijgt?

Ook dit zijn vragen waarvoor de “Stichting4Jason” is opgericht en waarvoor we middels crowdfunding geld willen inzamelen. Geld voor onderzoek naar meer mogelijkheden voor herstel en geld voor meer mogelijkheden voor revalidatie. Zijn er bijvoorbeeld in het buitenland revalidatiecentra gespecialiseerd in de problematiek van Jason?